De voorbereiding in Bourg d’Oisans

De voorbereiding was intens. Op Hemelvaartsdag ging ik er alleen vandoor, de 1070 kilometer richting Bourg d’Oisans. Na een dag rijden heb ik in een erg cheap ass hotelletje geslapen, waarna ik de volgende dag nog maar 90 kilometer hoefde te rijden tot de voet van de Alp.

 

Het weer was prachtig, enkele wolkjes aan de lucht en goed warm. Na het opwerpen van mijn tentje, kon ik er vandoor. Ik ging de eerste trainingsklim van deze week doen. Een korte rit naar het plaatsje Villard Reymond, recht tegenover de Alp. Traditiegetrouw de eerste klim als voorbereiding op Alpe d’HuZes. Door de bossen de lucht in, amper ander verkeer en als beloning een mooi uitzicht. Hier heb ik direct de vlogjes opgenomen voor de sponsoren en voor de potentiële sponsoren. De afdaling was gaaf, vooral dan de vos die voor mijn fiets weg dook. Meteen in de remmen en over de rand kijken. Dat had meneer of mevrouw  de vos niet verwacht, zo’n gekke Hollander op de fiets, geschrokken schoot de vos de bossage in.

 

 

 

Mijn ouders wilden niet op deze vrijdag al aankomen, maar nadat ik gezegd had dat ik het leuk vond als ze er al zouden zijn, trapte mijn vader het gaspedaal wat langer in. Na anderhalve dag solitair, weer wat aanspraak, erg fijn.

 

 

Trainingsdag 2 wilde ik even knallen. Eén van de schitterende beklimmingen in de omgeving, de Croix de Fer en daarna via Villard Reculas terug naar de camping. Dat moest toch lukken? De Croix de Fer is echt schitterend en zwaar. Het begint bij een stuwmeer, die ik altijd rechts laat liggen en via het plaatsje Allemont, begin ik dan aan de eerste hoogtemeters. Door de bossen en lange rechte stukken klim je lekker koel door de schaduw naar het plaatsje Rivier d’Allemont op 1200 meter hoogte. Op dit stuk word ik wel erg gemakkelijk ingehaald door vier renners in een BMC pakje. Niet alsof ik stil sta, maar ik ben jaloers. Vlak na dit groepje komt de volgwagen van BMC langs, het zijn de echte profs, die mogen mij wel passeren. Ik passeer het heerlijke terrasje in Rivier d’Allemont, maar dat is pas voor de afdaling. Na Rivier d’Allemont is er jaren geleden een stuk weg weggeslagen. In plaats van klimmen, daal je ineens steil naar beneden. Shit, dat moet je later weer extra klimmen.

Na de daling, begint het steile klimmen. De omgeving verandert, de bossen verdwijnen en er komen wat meer rotswanden en steenslag. Langzaamaan (en sommigen wat sneller) kom je bij het stuwmeer uit. In plaats van doorklimmen, daal je weer een stuk naar beneden. Shit, dat moet je later ook weer extra klimmen. Vanaf dit punt zit je in een kaal landschap met alleen gras. De Nederlandse dame die ik voorbij ging en die aan mijn wiel bleef plakken omschreef het treffend tegen haar vriend die net kwam afdaling: ”Wat heb je mij aangedaan!” En ze klaagde dat haar water op was, tja dat is niet handig, die had ik tijdens de klim wel bijgevuld in Rivier d’Allemont.

Bij de afslag naar de Glandon is het nog enkele kilometers niet al te steile kilometers doorklimmen. Vlak onder de top dacht ik een Francaise te passeren, maar daar dacht zij anders over. Ze versnelde, mij aanmoedigend dat ik mee moest springen. Zo kwamen we high fivend over de streep op 2067 meter hoogte.

De klim van de Croix de Fer is zwaar, door de lengte, het aantal hoogtemeters en dat je maar niet in een ritme komt, omdat je af en toe moet dalen. Als je dan eindelijk vanaf de top mag afdalen is dat lekker, maar bij de Croix de Fer moet tussendoor dus wel twee keer gaan klimmen. Die stukjes zijn behoorlijk zwaar. Na het tweede stukje klimmen, kom je weer terug in Rivier d’Allemont. Daar kom ik bij de volgende traditie aan, het koffietje bij de Franse Crêperie Les Favets. Heerlijk even rusten.

Na de koffie, cola en salade kan ik weer verder. Eerst ontzettend hard naar beneden in het laatste stuk afdaling van de Croix de Fer en in plaats van over het vlakke terug naar Bourg d’Oisans, ga ik via Villard Reculas. Nog eens 800 hoogtemeters klimmen en dan uitkomen op een paar kilometer onder de top van Alpe d’Huez. Deze klim werd een ware training. Het was 34 graden en ik was niet meer vooruit te krijgen. Eén keer gestopt om te spugen, wat niet lukte. Het tempo ging steeds meer omlaag en continu naar de fietscomputer kijken of ik nou niet eindelijk op 1554 meter hoogte zou zijn. Veel pijn geleden en toen ik eindelijk in Huez aankwam, tussen bocht 7 en 8, ben ik in de schaduw gaan zitten drinken, eten en overdenken waar ik in hemelsnaam aan ben begonnen. Jaïr zijn uitspraak schiet door mijn hoofd: “I’m becoming to old for this shit.”.

Na wat te zijn aangesterkt kon ik veilig de afdaling inzetten, althans veilig, de afdaling van Alpe d’Huez ligt er dit jaar slecht bij. Veel zwarte strepen om de ontstane gleuven in het asfalt te vullen. Als je over deze strepen heen rijdt, voel je je band een beetje onder je weg schieten. Beneden aangekomen verdwijnt de pijn snel, Lisa is aangekomen op de camping, samen met Linda en Pieter. Later op de dag komt Leonie aan met haar aanhang, Youri, Michael en Ella. Onze groep is bijna compleet, alleen Els moet nog later in de week aankomen met de bus.

In gedachten had ik een zware training op stapel staan voor de volgende dag, maar het afzien op Villard Reculas brengt mij wat verstand bij. Ik ga met Leonie, Linda en mijn vader La Berarde beklimmen. Linda en ik om op de top een spaghetti te eten, Leonie en mijn vader draaien halverwege om. Dit zijn de eerste klim kilometers van Leonie. Leonie heeft zich laten gaan, de gekuiste versie is ongeveer: $%^$#%^#$%$. Ik had niet anders verwacht. Nooit gefietst in de bergen, dan valt het zwaar. En vooralsnog gaat het helemaal volgens planning, de eerste klim denken “waar ben ik aan begonnen”, dan gaat het de tweede klim sowieso weer beter. Met z’n drieën benadrukken we bij Leonie dat het geweldig is wat ze tot nu toe heeft gepresteerd en dat wij vol vertrouwen in haar hebben.

Linda en ik zijn daarna samen tot de top van La Bérarde gegaan. Continu rijd je langs een rivier, niet super steil, op twee delen na. Onderweg kwamen we een bok tegen, die erg schrok en voordat wij onze telefoons hadden gepakt, was de bok natuurlijk al weg. Boven in het plaatsje La Bérarde was bijna niemand. Na geluncht te hebben in deze rust, zijn we afgedaald naar de camping.

 

Dan het meest bizarre moment van de week. Tijdens de klim van La Bérarde kwam een ambulance, een politieauto en daarna een medische helikopter voorbij. Op het steilste stuk langs de rotswanden met slecht wegdek kwamen we langs de politieauto. Achter de auto stonden beteuterde gezichten en zag ik sporen van een ongeluk. Op de camping bleek dat één van de campinggasten tijdens de afdaling onderuit is gegaan. Zijn maat daalde achter hem aan en zag hem liggen. De medische diensten die 20 minuten later ter plaatse waren, konden helaas niets meer voor André betekenen. Wat ontzettend verschrikkelijk. Een enthousiaste fietser, die met zijn vriend en Pieter die ochtend nog plannen had gemaakt voor mooie fietstochten samen, valt en het is over. Het voelt zo verschrikkelijk, iemand die zo uit het leven wordt getrokken. Ik heb er geen woorden voor, enkel neerslachtige gevoelens. Het gevaar van fietsen is dan weer erg duidelijk.

De volgende dag zijn Pieter en ik samen op weg gegaan. Niet echt om te trainen of om te fietsen. Wel om samen te zijn, als twee vrienden, die ondanks alles wel willen genieten van het leven dat zo mooi is. We hebben mijn favoriete route gevolgd, de Col de Sarenne. Het mooiste was dit keer niet de natuur of het fietsen, nee het ging erom dat Pieter en ik daar samen waren.

Ik merkte het al op de fiets, er zit migraine aan te komen. Het reizen, de spanning en de gebeurtenissen eisen hun tol. Toch probeer ik eigenwijs er nog wat van te maken. Eenmaal na het eten, neem ik eindelijk de juiste beslissing, ik ga in bed liggen met een pil tegen de migraine.

Dinsdag 30 mei ontwaak ik gelukkig zonder hoofdpijn of misselijkheid. Voor de donderdag hoeft niet meer getraind te worden, dat heeft geen nut meer. Het is tijd voor mijn traditionele ritje naar Rivier d’Allemont voor het taartje op het terras met prachtig uitzicht. Het is al met al nog wel 700 hoogtemeters. Nergens voor nodig om die fanatiek te slechten, dus wil ik mijn hartslag laag houden. Enkele hoogtemeters maken is handig omdat ik in de afdaling nog een laatste reparatie aan mijn fiets moet testen. De nieuwe remblokjes die ik heb aangeschaft voor de grote dag.

 

Frustratie alom, ik heb de verkeerde remblokjes mee. Erger dan dat, ik heb weer een speciaal merk (denk ik). De fiets moet perfect geprepareerd zijn en hier is het eerste missertje. Gek genoeg moet Lisa het een beetje ontgelden, terwijl zij natuurlijk niets te maken heeft met mijn verkeerde aanschaf. Gelukkig voor Lisa en voor mij blijkt het speciale merk, helemaal niet speciaal te zijn, alleen duur. De juiste remblokjes zijn gewoon aan te schaffen in Bourg d’Oisans. Ik besluit de remblokjes te gaan monteren in een mooie plek in het bos. Even lekker tot rust komen.

Na de reparatie begint het klimmetje naar Rivier d’Allemont. Tijdens deze laatste test, krijg ik ontzettend veel zelfvertrouwen. Ondanks stijgingspercentages van 10 procent kan ik mijn hartslag met gemak laag houden, het kost amper moeite. Kom maar op met die 6 keer Alpe d’Huez!

Eindelijk ga ik een beetje normaal gedrag vertonen. In plaats van stressen, hoofdpijn, afzien, trainen en plannen, begin ik te genieten. Het taartje bij Crêperie Les Favets en gaan genieten. Dit is misschien wel het begin van het

belangrijkste moment van mijn hele Alpe d’HuZes avontuur. Want vanaf dit moment ben ik gaan ontspannen. Na maanden van hoofdpijnen, migraines, misselijkheid, spanningen, stress gevoelens beginnen alle tips en technieken die ik toegereikt heb gekregen op z’n plaats te vallen. Ondanks dat er een grootse presentatie geleverd moet gaan worden binnenkort, weet ik alles in perspectief te plaatsen. Het zijn mijn eigen gedachtes die de druk erop gooien, laat het nu eens mijn eigen gedachtes zijn die mij ontspanning bieden.

Na het verrukkelijke taartje weet ik deze lijn gewoon door te zetten. De rest van de voorbereiding is praktisch alleen maar ontspannen. Ja, tuurlijk weet ik nadat ik mijn nieuwe banden om mijn wielen heb gelegd op woensdag mij niet in te houden en ga ik nog één keer wat klimmen om de bandjes te testen. Dat is echter geen stress, dat is zin hebben om te starten. Ik sta klaar, ik wil er vandoor, maar ik moet nog even wachten.

De woensdagavond is er altijd een bezinningsavond. Een bijzondere Alpe d’HuZesavond met een terugblik op Alpe d’HuZus, de laatste praktische informatie voor Alpe d’HuZes en drie sprekers. Altijd één spreker die kanker heeft overwonnen, één spreker die vecht tegen kanker en één spreker die een zeer slechte prognose van de ziekte kanker heeft. Van deze laatste spreker hoop je ieder jaar, dat hij/ zij er het jaar erop er nog bij is bij de volgende editie van Alpe d’HuZes. Meestal is dat niet zo. Bij deze avond hoor je weer waarom je gewoon ieder jaar je handje moet ophouden voor donaties voor het KWF. Omdat de kans op genezing van kanker inmiddels 60% is en ieder jaar door veel onderzoek de kans op genezing één procent toeneemt. Dat betekent dat het allemaal niet voor niets is en als je positief kijkt, kanker echt een chronische ziekte in plaats van een dodelijke ziekte kan worden. Iets anders dat mij erg bij is gebleven en bij mij iedere dag weer even terugkomt in gedachten, is de hoop die één van de sprekers uitspreekt. Hoe ziek ze ook is, ze blijft hopen dat ze net zo lang door kan blijven knokken totdat er dat ene medicijn is gevonden, die ook haar kan helpen. Ik help het haar hopen en probeer een miniem steentje bij te dragen door rond Alpe d’HuZes aandacht en geld voor het KWF te genereren.

Nu ben ik klaar voor het grote moment nog maar 6 uurtjes, ik ga naar bed.

 

Lief Alpe d’HuZes dagboek alweer een week later

Wat een week was de Alpe d’HuZes week weer. Zoveel emotie, zoveel hoop, zoveel kracht en zoveel samenhorigheid. Team DWDD op de berg kan ook trots terugkijken.

Champagne 001 Drie maanden geleden wisten 3 van onze teamleden niet wat een klikpedaal was en nu drie maanden later zijn we gewoon allemaal die super zware berg op gegaan en we mogen er stuk voor stuk trots op zijn! In drie maanden tijd! En nog belangrijker, als we drie maanden geleden hadden gedacht “laat maar zitten” dan had het KWF nu bijna 6.000 euro minder om te besteden aan de strijd om kanker onder controle te krijgen. Champagne 002 Ik ben trots op ons team, ik zou het zo weer over doen (alleen dan zou ik op 1 juni mijn velglint vervangen). Donateurs en supporters heel erg bedankt! Lisa en Linda Start  

Alpe d’HuZes 2016

2 juni 2016 ga ik voor de derde keer proberen 6 keer Alpe d’Huez te beklimmen. Is het dan nooit genoeg? Nou voor mij niet. Inmiddels hebben jullie via mijn actie ongeveer 10.000 euro bijgedragen aan de strijd tegen kanker. Een druppel op de gloeiende plaat? Nee zeker niet, alle beetjes helpen. De gloeiende plaat is inmiddels aan het afkoelen. Je hoort vele doorbraken en verbeteringen in de behandeling van kanker. Helaas komt het ook vaak voor dat mensen van alle leeftijden overlijden aan deze vreselijke ziekte. Dat maakt mij een beetje bang. Daarom ga ik gewoon weer één dag ontzettend afzien, die ene dag, dat kan ik wel aan, dat valt in het niet bij de strijd die anderen strijden of hebben gestreden.

DSCN0594

Eigenlijk is de enige reden om niet mee te doen aan Alpe d’HuZes het weer het handje ophouden om geld te vragen. Gek eigenlijk, dat mij dat tegenstaat. Ik verplicht jullie tot niets, toch voel ik mij opgelaten en voel ik de noodzaak jou te overtuigen van het belang van je donatie. Ik stap even over dit opgelaten gevoel heen en zou het heel gaaf vinden als je mij en mijn team steunt via https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/sponsor-team?ri=2945

Toiletten

De afgelopen twee keer deed ik mee als individuele deelnemer, dit jaar heb ik mij ingeschreven met een team. Samen met Lisa, Linda en Daniëlle ga ik de Alpe op. Dat geeft een super gevoel. Drie dames die vorig jaar mee zijn gegaan als supporter, hebben zich onder lichte druk van Daan, drie maanden geleden ingeschreven voor Alpe d’HuZes. De tweede stap was een fiets kopen, want ze hadden nog geen racefiets en klimervaring. Dat maakt Alpe d’HuZes dus in mensen los. Je raakt besmet met een gevoel van iets willen betekenen voor de strijd tegen kanker. Het is echt een hele bijzondere ervaring om de Alpe d’HuZes week mee te maken. Het is bijna niet uit te leggen. Er is veel emotie in die week. Vanwege het gemis van geliefden, vanwege overwinningen van geliefden en deelnemers, vanwege de strijd die geliefden voeren en vanwege de hoop. De hoop dat de ziekte onder controle wordt gekregen, zodat er in de toekomst niemand meer doodgaat aan kanker.

Je kunt ons volgen via https://www.facebook.com/DWDD-op-de-berg-989965834411436/

Steun ons team: https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/sponsor-team?ri=2945

Mij persoonlijk per beklimming via: https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/steun-deelnemer?ri=44218

En het mooiste is natuurlijk om ook Lisa, Linda en Daan ook te steunen per beklimming:

Lisa: https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/steun-deelnemer?ri=44222

Linda: https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/steun-deelnemer?ri=44220

Daniëlle: https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/steun-deelnemer?ri=44221

Groeten,

Onno

Trainingsweekend Pasen 2016

Tijdens het Paasweekend heeft team DWDD op de berg de eerste hoogtemeters van het seizoen/ ooit gemaakt in de Belgische Ardennen. Ons team traint al enkele weken in het vlakke Nederland, waarbij de wind enkel een beetje het gevoel van fietsen in de bergen geeft. Daan, Linda en Lisa hadden nog nooit met hun racefiets hoogtemeters gemaakt.

Op Goede Vrijdag zijn Pieter, Daan en ik op weg gegaan naar het Belgische Stavelot. Lisa moest op zaterdag nog werken, vandaar dat Lisa en Linda een dagje later kwamen.

In ons huisje begonnen we na aankomst aan de voorbereiding voor de volgende dag. Een materialen check. Die bleek niet onbelangrijk, we zijn de volgende dag eerst in de auto gestapt om nieuwe schoenen voor Daan te kopen.

’s Middags was het dan zover. We konden met goed materiaal de eerste beklimming aanvangen. Wij kozen daarvoor de Côte d’Aisomont uit. Deze côte is 4,8 kilometer klimmen, waarbij je 226 hoogtemeters moet overbruggen. Daan ging volle bak van start, waarna ze iets minder volle bak de top wist te bereiken. Hierop volgde misschien wel het moeilijkste voor Daan, afdalen. Afdalen was echt inkomen voor haar. Na wat tips over dalen kwamen we veilig terug aan de voet van onze klim, tussendoor was er even rust gevonden op het asfalt, waardoor we direct verder konden met het klimwerk. Daniëlle kreeg de keuze, stijl en kort of minder stijl en lang. Gekozen werd voor stijl en kort. Daan zelf denkt er ten onrechte anders over, maar Pieter en ik zijn zeer tevreden over het klimwerk van haar op de eerste dag.

[pe2-image src=”https://lh3.googleusercontent.com/-c3w7KhsFQao/Vv1M9IUqzlI/AAAAAAAAZus/ilxhi-KhtuEHwqX0bIgA2f2w4-jHl12DQCHM/s144-c-o/C%25C3%25B4te%2Bde%2BBrume%2BSud.jpg” href=”https://picasaweb.google.com/116595920636100640847/Procesontwikkeling#6268250869459504722″ caption=”Côte de Brume Sud.jpg” type=”image” alt=”Côte de Brume Sud.jpg” ]

Daan op de stijle côte de Brume Sud

Dag 2 waren Linda en Lisa ook van de partij. Coaches Pieter en ik kozen als eerste berg de van Luik-Bastenaken-Luik bekende Rosier Sud uit. Klimmen is inkomen merkte ik aan de sfeer, maar als de dames eenmaal ingekomen zijn, dan gaan ze los. Na een ruim half uur afzien en een afdaling van ongeveer een kwartier gingen we aan de welverdiende koffie aan de voet van de Rosier.

De belevenissen na de koffie kan ik niet zo goed toelichten. Onderweg naar de volgende klim brak mijn ketting en moest ik helaas afhaken. Ik kon het nog net opbrengen om met de auto een stukje omhoog te rijden en deze bewegende beelden te maken van de klimmende dames:

De laatste dag viel in het water. Na een ritje naar Kerkrade voor een nieuwe ketting, vertrokken we voor de bekende klim van de Eyserbosweg. Vlak voor de top ging het helemaal los. Wat een regen, de helft van de weg werd vervangen door een modderstroom. Dit betekende helaas het einde van ons fietsweekend.

Voor mij persoonlijk was het weekend door de pech niet zo geslaagd, maar voor Daan, Linda en Lisa wel. In het weekend van de eerste hoogtemeters heeft Daniëlle qua hoogteverschil één keer de Alpe d’Huez beklommen, Linda en Lisa zijn net over de helft van de klim naar Huez gekomen. Er is nog wat heel wat trainingsarbeid nodig, maar ik weet zeker dat alle drie de drie beklimmingen kunnen halen. Als ze door blijven trainen en blijven geloven in zichzelf, gaan we als team 15 keer de Alpe d’Huez op op 2 juni!

Poetsvrouwen & poetsman

De organisatie van Alpe d’HuZes is zeer groots en heeft heel veel hulp nodig van vrijwilligers. Daniëlle, Linda, Lisa en Pieter waren niet alleen mee met mij naar Alpe d’HuZes om mij aan te moedigen, zij hebben de handen uit de mouwen gestoken.

Onder andere door de dag van de Alpe d’HuZus de toiletten schoon te maken. Niet met een chagrijnig gezicht een smerig werkje, maar ze hebben er een feestje van gemaakt.

Toiletten

Prachtig verkleed, werd er goede service geboden met een grote glimlach, deuren werden op gehouden en snoepjes werden uitgedeeld. Dat ging niet onopgemerkt voorbij, meer dan 200 euro hebben zij opgehaald voor het KWF via het wel bekende schoteltje bij de toiletten. Goed gedaan!

 

Ka-ching voor het KWF (en er komt nog steeds geld binnen!)

Net iets meer dan 2500 euro! Dat heeft mijn actie opgeleverd voor het KWF. Doordat ik door enkelen tot op het bot gemotiveerd werd om 6 keer naar boven te gaan en ik dat dan ook heb gedaan, komt er nog wat extra’s binnen.

Ook erg leuk is, dat er meerdere geld hebben gestort nadat ik de zes beklimmingen heb afgerond. Je kunt dus nog steeds storten: http://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/acties/onnodewildt/onno-de-wildt/

zesde beklimming

Zeer trots ben ik en iedereen heel erg bedankt die hieraan heeft bijgedragen! De filmpjes en foto’s van de dag zal ik zo snel mogelijk delen, eerst ben ik nog enorm aan het genieten van de indrukken. Zowel hele emotionele indrukken als de positieve ervaringen.

 

 

Binnen 24 uur zit ik op de fiets

Ik zit hier aan de voet van de klim. De spanning is voelbaar, want het begint nu echt bijna, de Alpe d’HuZes 2015.
Om 4.30 donderdagochtend klinkt het startsein. Op dit moment is de tussenstand zo, dat ik ongeveer 2000 euro bij elkaar kan klimmen  voor het KWF bij 4 tot 6 beklimmingen. Dat mag natuurlijk altijd meer worden.
Iedere donateur wordt beloond! Niet alleen een goed gevoel vanwege de donatie, maar iedere donateur is ook welkom op mijn après AD6 borrel op zaterdagmiddag 27 juni in Amstelveen!
Je kunt mij tijdens de beklimmingen live volgen via:
http://www.opgevenisgeenoptie.nl/tijden

Geldbesteding Alpe d’HuZes

Er wordt beoogd door de stichting Alpe d’HuZes om al het geld dat wordt opgehaald, daadwerkelijk te besteden aan de strijd tegen kanker.  In totaal is er van 2006 – 2014 118.006.858 euro verzameld en datzelfde bedrag wordt besteed aan diverse projecten van het KWF. Nog maar 13,5 miljoen is vooralsnog niet toegekend.

Er zijn drie thema’s waar het geld aan wordt besteed:

1. Persoonsgebonden projectsubsidie voor jonge onderzoekers

2. Onderzoeksresultaten sneller bij de patiënt te brengen

3. Financiering van baanbrekende nieuwe ontwikkelingen in bestaand en nieuw onderzoek.

Ben je benieuwd hoe het geld precies besteed wordt, dan kun je dat terugvinden op de site van het KWF: Alpe d’HuZes op de KWF site

Op die site kun je in de grafiek die ook hieronder staat, exact zien waar het geld aan besteed wordt.

Geldbesteding KWF site

 

Geldbesteding